ΑρχικήΑφιερώματαIron Maiden: Η ιστορία πίσω από κάθε τραγούδι από το ομώνυμο άλμπουμ...

Iron Maiden: Η ιστορία πίσω από κάθε τραγούδι από το ομώνυμο άλμπουμ τους!

Πρόλογος

Τα τραγούδια που υπάρχουν στο πρώτο τους άλμπουμ, οι Maiden τα συνέθεσαν όλα κατά τη περίοδο 1976-1980, καθ’ όλη τη διάρκεια της οποίας, εμφανίζονταν σε μικρά clubs της Αγγλίας.

Όπως έχει δηλώσει ο Steve Harris, μπασίστας, δημιουργός και ηγέτης του συγκροτήματος, η παραγωγή του άλμπουμ δεν τον ικανοποιεί, λόγω του ότι κατά την άποψή του, ο παραγωγός (Will Malone) δεν ανταποκρίθηκε στις υποχρεώσεις του και, ουσιαστικά, συμμετείχε ελάχιστα στην παραγωγή. Μάλιστα, οι Maiden ήθελαν από τότε ως παραγωγό τον Martin Birch (ο οποίος έκατσε στην καρέκλα
του παραγωγού από το “Killers” μέχρι και το “Fear Of The Dark”), αλλά φοβούνταν να του το προτείνουν, γιατί, ενώ αυτοί ήταν ανερχόμενο συγκρότημα, αυτός ήταν ήδη καταξιωμένος παραγωγός, έχοντας δουλέψει με τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής (Deep Purple, Rainbow, Black Sabbath κ.α.). Ο ίδιος δήλωσε αργότερα πως ήλπιζε σε μια τέτοια πρόταση, γιατί πίστευε σε αυτούς και παραξενεύτηκε που δεν τον πλησίασαν. Η προέλευση του χαρακτήρα του Eddie, της μασκότ που κοσμεί σχεδόν όλες τις κυκλοφορίες του συγκροτήματος, είναι δισκελής. Ο χαρακτήρας αυτός
προέκυψε από την συνένωση του “Eddie The Head” των Maiden με τον “Electric Matthew” του Riggs.

Το θεατρικό στοιχείο στις επί σκηνής εμφανίσεις των Maiden είχε εισάγει ο δεύτερος τραγουδιστής τους, ο Dennis Wilcock, ο οποίος μιμούνταν το make-up των K.I.S.S.. Επίσης, κατά τη διάρκεια των συναυλιών, πέρναγε ένα μαχαίρι μέσα από το στόμα του και έφτυνε ψεύτικο αίμα από κάψουλες που είχε μέσα στο στόμα του.

Μάλιστα, ένα στόμα που στη θέση της γλώσσας είχε ένα πίδακα αίματος, αποτέλεσε το πρώτο σήμα των Maiden. Όταν ο Wilcock έφυγε από το συγκρότημα, προέκυψε η ανάγκη για κάποιον ή κάτι που θα διατηρούσε το θεατρικό στοιχείο στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος. Αυτή η ανάγκη ικανοποιήθηκε με την επινόηση του “Eddie The Head” («Eddie Το Κεφάλι»), ενός γύψινου εκμαγείου του προσώπου του Dave Lights (υπεύθυνου για το φωτισμό και τα σκηνικά των Maiden για πολλά χρόνια) το οποίο τοποθετούνταν πάνω από τα drums. Το όνομα “Eddie” έχει τις ρίζες του σε ένα αγγλικό
ανέκδοτο της εποχής που αναφερόταν σε ένα παιδί, τον Eddie, που γεννήθηκε έχοντας μόνο κεφάλι, χωρίς το σώμα. Κατά το ανέκδοτο, οι γιατροί είχαν βεβαιώσει την οικογένεια πως, αν είχαν υπομονή δέκα χρόνια, θα μπορούσαν να κατασκευάσουν για το γιο τους ένα τεχνητό σώμα. Τα δέκα χρόνια πέρασαν, και οι γονείς αποφάσισαν να κάνουν έκπληξη στον Eddie το καινούργιο του σώμα στην ημέρα των γενεθλίων του. Όταν, λοιπόν, τον προέτρεψαν, γεμάτοι χαρά, να μαντέψει τι δώρο του πήραν για τα δέκατα γενέθλιά του, αυτός απάντησε: «όχι άλλο γαμημένο καπέλο!».

Αξίζει να αναφερθεί πως, σύμφωνα με τον Stratton, o Smallwood αρχικά αναφερόταν στο εκμαγείο ως “Fred”. Το εξώφυλλο του άλμπουμ αποτελούσε αρχικά ένα έργο του Riggs που λεγόταν “Electric Matthew Says Hello” («Ο Ηλεκτρικός Ματθαίος Λέει Γεια»), το οποίο απεικόνιζε ένα πλάσμα που θύμιζε οπτικά τον γύψινο Eddie που οι Maiden χρησιμοποιούσαν στις συναυλίες. Την εικόνα αυτή του νεκροζώντανου νέου είχε εμπνευστεί ο Riggs από μια φωτογραφία ενός αποσυντεθημένου κεφαλιού καρφωμένου σε ένα τανκ η οποία είχε χρησιμοποιηθεί ως μέρος της αμερικάνικης προπαγάνδας πιστράτευσης στον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στο Βιετνάμ. Σύμφωνα με τον ίδιο3, ο Riggs είχε επηρεαστεί από την ανάλογη τεχνοτροπία του αμερικάνου συγγραφέα τρόμου Howard Phillips Lovecraft (1890 – 1937), θέλοντας αυτό το φρικιαστικό θέαμα να είναι πιο άμεσο και σοκαριστικό, τοποθετώντας τον Electric Matthew όχι στις ζούγκλες του Βιετνάμ, αλλά στο συνηθισμένο περιβάλλον της πόλης. Μια πόλη που ο Riggs εμπνεύστηκε από το υποβαθμισμένο Finsbury Park του Λονδίνου, όπου διέμενε την εποχή εκείνη . Ο σκοπός του ήταν να απεικονίσει το αδιέξοδο στο οποίο κατέληγαν οι νέοι της εποχής εκείνης στην Αγγλία κυρίως λόγω της μεγάλης ανεργίας.

Παράλληλα, ένας άγνωστος νεαρός σχεδιαστής, ο Derek Riggs, προσπαθούσε να πουλήσει τα έργα του για εξώφυλλα βιβλίων και punk συγκροτημάτων. Ο Rod Smallwood, μάνατζερ των Maiden, ήρθε σε επαφή με τον καλλιτέχνη έχοντας εντυπωσιαστεί από μια αφίσα η οποία κοσμούσε τα γραφεία της EMI στο Λονδίνο και η οποία διαφήμιζε το δίσκο “Another Sleeper” («Άλλος Ένας Κοιμώμενος»)
(1979) των Max Middleton και Robert Ahwai, του οποίου το εξώφυλλο είχε φιλοτεχνήσει ο Riggs. Από τον φάκελο του Riggs, o Smallwood αμέσως ξεχώρισε Ο Smallwood ενθουσιάστηκε από το
εξώφυλλο, αλλά ζήτησε από τον Riggs να μακρύνει λίγο τα μαλλιά του Eddie (πλέον), ώστε να μοιάζει λιγότερο με punk.

Επί του εξωφύλλου αυτού (αλλά και του εξωφύλλου του single “Running Free”, η έκδοση του οποίου προηγήθηκε χρονικά), συναντάμε για πρώτη φορά το σήμα του Riggs. Σύμφωνα με τον ίδιο5, αυτό αποτελεί καλλιτεχνική μονογραφή των αρχικών του, φέροντας, παράλληλα, βαθύτερο συμβολισμό. Πηγή έμπνευσης ήταν ένα διάγραμμα που συναντάται στην ιουδαϊκή διδασκαλία της Kaballah, το οποίο αποκαλείται «Δέντρο της Ζωής» και αποτελείται από δέκα κύκλους, οι οποίοι ονομάζονται “sephirot” («παλμοί θείας ενέργειας») και αντιπροσωπεύουν διάφορες έννοιες ή ψυχικές καταστάσεις (βλέπε “Infinite Dreams”). Ο μεγάλος κύκλος συμβολίζει το Θεό ή την βασική γενεσιουργό δύναμη του σύμπαντος, ενώ οι δύο μικρότεροι κύκλοι αντιπροσωπεύουν αντίθετες έννοιες ή δυνάμεις. O Riggs επιλέγει σαν παράδειγμα το αρσενικό και το θηλυκό, σαν δύο όψεις της ίδιας γενεσιουργού δύναμης. Σύμφωνα με τον ίδιο, «το ένα είναι η ενέργεια και το άλλο είναι η δομή. Η ενέργεια χωρίς τη δομή χάνεται, ενώ η δομή χωρίς την ενέργεια μένει αναξιοποίητη. Έτσι, οι δύο μικρότεροι κύκλοι αντιπροσωπεύουν την ισορροπία των αντιθέτων.».

Το βέλος δείχνει προς τη κατεύθυνση της ροής της ενέργειας από το Θεό προς τη Γη ή τη ροή της έμπνευσης από το υποσυνείδητο στον υλικό κόσμο. Επίσης, το βέλος δείχνει προς το χάσμα ή το ανυπέρβλητο όριο μεταξύ του Θεού και το κόσμου ή μεταξύ των άδηλων και των έκδηλων όψεων της πραγματικότητας. Ο Riggs έχει δηλώσει πως άρχισε να παραλλάζει το μονόγραμμά του όταν βαρέθηκε τους συμβολισμούς που περιείχε. Το εξώφυλλο του άλμπουμ ανασχεδίασε ο Riggs για τις επανακυκλοφορίες του 1998, επειδή, σύμφωνα με μια τον ίδιο, το πρωτότυπο είχε κλαπεί και δεν ήταν δυνατή η τύπωση νέων εξώφυλλων από μικρότερης ανάλυσης αντίγραφα. Τη γραμματοσειρά που χρησιμοποιείται για το λογότυπο του συγκροτήματος σχεδίασε ο Harris (έχοντας χρηματίσει βοηθός σχεδιαστή) χρησιμοποιώντας ως βασική επιρροή τη γραμματοσειρά του τίτλου της ταινίας “The Man Who Fell Το Earth” («Ο Άνθρωπος Που Έπεσε Στη Γη») (1976).

Η περιοδεία που ακολούθησε λεγόταν “Europe 80”. Σαν εισαγωγή στην περιοδεία χρησιμοποιήθηκε μια συντετμημένη έκδοση του “The Ides Of March” που ακουγόταν από τα ηχεία (η οποία είναι άγνωστο πότε και που ηχογραφήθηκε καθώς παραμένει ανέκδοτη). Οι ευχαριστίες του ένθετου του άλμπουμ κλείνουν με τη φράση “Hammers Rule, OK” (σε ελεύθερη μετάφραση: «Τα Σφυριά Είναι Και Οι Πρώτοι, Εντάξει»). “The Hammers” είναι ένα από τα προσωνύμια της αγαπημένης ομάδας του Harris, της West Ham United FC, οι αναφορές στην οποία είναι πάμπολλες μέσα στην εικονογραφία του συγκροτήματος. Το σύνθημα αυτό αποτελεί παραλλαγή του “Charlotte rules, OK”, το οποίο αναγραφόταν σε ένα μπλουζάκι που σχεδίασε και φόραγε ο Keith Wilfort, από τους πρώτους θαυμαστές των Maiden και αργότερα υπεύθυνος του Fan Club για σχεδόν δύο δεκαετίες. Άλλο, παλαιότερο προσωνύμιο της West Ham είναι το “The Irons”, το οποίο έχει τις ρίζες του στο αρχικό όνομα του συλλόγου, “Thames Iron Works FC”. Από αυτό το προσωνύμιο προέκυψε το σύνθημα των υποστηρικτών της ομάδας “Up The Irons” («Ψηλά Τα Σίδερα»), το οποίο υιοθέτησαν και οι Maiden.

Αξίζει να σημειωθεί πως στη δεκαετία του 1960 εμφανίστηκαν δύο συγκροτήματα, αμφότερα εκ των οποίων, μέχρι το 1970, μετά από κάποιες άλλες ονομασίες, είχαν υιοθετήσει το όνομα Iron Maiden.
Το ένα συγκρότημα ήταν οι Iron Maiden από το Bolton της Μ. Βρετανίας. Αυτοί ηχογράφησαν μόνο 4 στούντιο κομμάτια σε mono ήχο πριν ο κιθαρίστας τους, Ian Boulton – Smith, πεθάνει από καρκίνο το 1976. Οι ηχογραφήσεις αυτές, μαζί με κάποιες ζωντανές ηχογραφήσεις, κυκλοφόρησαν το 2006 σε ένα CD τιτλοφορούμενο “1970 – 1976, The Bolton Iron Maiden – Maiden Flight” («1970 – 1976, Οι Iron Maiden Από Το Bolton – Παρθενική Πτήση»), τα έσοδα των πωλήσεων του οποίου δωρίθηκαν στο ίδρυμα British Cancer Research.

Η κυκλοφορία αυτή έγινε δυνατή μετά από άδεια των Harris και Smallwood. Σύμφωνα, μάλιστα, με τον Paul O’Neill , μέλος αυτού του συγκροτήματος, αυτοί ήταν οι «άγνωστοι» που είχαν πάρει τηλέφωνο τον Harris προειδοποιώντας τον ότι ήδη χρησιμοποιούσαν το όνομα Iron Maiden για το δικό τους συγκρότημα, όπως ο ίδιος δηλώνει σε συνέντευξη που συμπεριλαμβάνεται στην δεύτερη επίσημη βιογραφία των Maiden, “Run To The Hills”. Κάτι τέτοιο συμφωνεί με την διευκρίνιση του Harris ότι το άτομο το οποίο του είχε τηλεφωνήσει είχε προφορά χαρακτηριστική κάποιου που προέρχεται από τη βόρεια Αγγλία.

Το δεύτερο συγκρότημα με το όνομα Iron Maiden εδράζονταν στο Basildon του Essex της Μ. Βρετανίας. Είχαν ηχογραφήσει ένα single (τότε ως “BUM”), το “God Of Darkness / Ballad Of Martha Kent” («Θεός Του Σκότους / Μπαλάντα Της Martha Kent») και ένα δίσκο, το “Maiden Voyage” («Παρθενικό Ταξίδι») (1970), ο οποίος παρέμεινε ανέκδοτος μέχρι το 1998. Οι μουσικές διαφορές του υπόλοιπου συγκροτήματος με τον Stratton, καθώς και η απόσταση που κράταγε αυτός από τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, οδήγησαν στην απόλυσή του μετά το τέλος της ευρωπαϊκής περιοδείας που λεγόταν “Europe 80”.


PROWLER

Οι στίχοι αποτελούν τις σκέψεις ενός επιδειξία, οι οποίες έχουν ως νοητό αποδέκτη μια γυναίκα. Είναι ενδεικτικοί της ελαφρότητας των θεμάτων με τα οποία αρχικά καταπιάστηκαν τα συγκροτήματα που ανήκαν στο ρεύμα του N.W.O.B.H.M.. Στην ουσία, πρόκειται για το τραγούδι που συγκέντρωσε την προσοχή του κοινού για πρώτη φορά γύρω από τους Maiden, αφού, μέσα
από τις δημόσιες αναπαραγωγές της εκτέλεσης του “The Soundhouse Tapes” από τον D.J. Neal Kay (στον οποίο ανήκει το σημείωμα στο οπισθόφυλλο του “The Soundhouse Tapes”), κατάφερε να σκαρφαλώσει στο No1 της λίστας των αναγνωστών του περιοδικού Sounds. Αυτό το γεγονός ώθησε τους Maiden να τυπώσουν το demo σε βινύλιο (5.000 κόπιες), σε μια μικρή εταιρία που ιδρύσαν
με σκοπό την έκδοση του βινυλίου, την Rock Hard Records και να το ονομάσουν “The Soundhouse Tapes” («Οι Κασέτες του Soundhouse»), από το όνομα “Bandwagon Heavy Metal Soundhouse” («Άμαξα Συγκροτημάτων Heavy Metal Soundhouse») του club στο οποίο ήταν D.J. ο Neal Kay. Στο οπισθόφυλλο του βινυλίου υπάρχει τυπωμένο ένα μήνυμα του Neal Kay.

Αυτό έχει ως εξής:

Every so often, one special band emerges from the mass of untried
Μια στο τόσο, ένα ξεχωριστό συγκρότημα αναδύεται από τους αδοκίμαστους
and unknown hopefuls which fill the streets of the Rock
και άγνωστους ευέλπιδες οι οποίοι κατακλύζουν τους δρόμους του κόσμου του
World. Iron Maiden is JUST one such band, bringing with their
Rock. Οι Iron Maiden είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ένα τέτοιο συγκρότημα, φέρνοντας με την
emergence, a style of Rock Music, so hard, gritty and honest in its
ανάδυσή τους, ένα είδος Rock μουσικής, τόσο σκληρό, τραχύ και ειλικρινές στην
delivery that only success can justify their hard toil!
απόδοσή του που μόνο η επιτυχία μπορεί να δικαιώσει το σκληρό τους μόχθο!
The tracks on this E.P. were the first ever recorded by the
Τα κομμάτια σε αυτό το E.P. ήταν τα πρώτα που ηχογραφήθηκαν ποτέ από το
band and are the authentic unremixed cuts taken from the
συγκρότημα και είναι οι αυθεντικές αμιξάριστες εκτελέσεις παρμένες από την
demo tape recorded at Spaceward studios in Cambridge on December
demo κασέτα που ηχογραφήθηκε στα Spaceward Studios στο Cambridge στις 30
30th 1978, and, subsequently presented to me in The Soundhouse
Δεκεμβρίου 1978, και, κατόπιν παρουσιάστηκε σε εμένα στο The Soundhouse
a week later.
μια εβδομάδα αργότερα.
After one hearing it was obvious that Iron Maiden would become one
Μετά από μια ακρόαση ήταν προφανές ότι οι Iron Maiden θα γίνονταν ένας
of the leaders of present day heavy metal, combining the sort of talent
από τους ηγέτες του σημερινού heavy metal, συνδυάζοντας εκείνο το ταλέντο
and hard drive that the music world must not ever ignore.
και τη σκληρή θέληση που ο κόσμος της μουσικής δεν πρέπει ποτέ να αγνοήσει.

Neal Kay.


SANCTUARY

Το τραγούδι αυτό συμπεριλαμβάνονταν μόνο στο ομώνυμο βρετανικό single (το δεύτερο του δίσκου) και στην αμερικάνικη έκδοση του άλμπουμ, μέχρι τις επανακυκλοφορίες του 1998, όταν προστέθηκε και στην ευρωπαϊκή. Μια προγενέστερη έκδοση είχε συμπεριληφθεί στη συλλογή “Metal For Muthas” (1980) [«Metal για τους Muthas», το “Muthas” είναι η γραπτή απόδοση της αμερικάνικης προφοράς του “mothers” («μητέρες») και αποτελεί σύντμηση του “mother fuckers”]. Το 1995 συμπεριλήφθηκε ως b-side στο single των Maiden “Virus”.

Χωρίς να ξεχνάμε ότι τα περισσότερα τραγούδια των δύο πρώτων δίσκων συντέθηκαν την ίδια περίοδο και μοιράστηκαν εκ των υστέρων σε αυτούς, νοηματικά, το κομμάτι ίσως να βρίσκει τη θέση του ως το τρίτο μέρος της πενταμερούς ιστορίας που εξελίσσεται ως επί τω πλείστω στο επόμενο άλμπουμ. Εδώ, ο πρωταγωνιστής απευθύνεται ξανά στη Λάμια (βλέπε “Prodigal Son”). Ξεκινά τονίζοντας ότι, χωρίς να έχει ποτέ διαπράξει φόνο, περιέργως, γνωρίζει το συναισθήματα που επακολουθούν του φόνου μιας γυναίκας. Αυτή τη φορά η βοήθεια που ζητά από τη Λάμια είναι ένα καταφύγιο από το νόμο, από τους διώκτες του. Έχοντας πλέον πέσει θύμα της Λάμιας, δε ζητά, πλέον, μόνο τη βοήθεια της Λάμιας, αλλά και την αγάπη της.

Σύμφωνα με τον ίδιο , ο Riggs ζωγράφισε στο εξώφυλλο του single τον Eddie να έχει μαχαιρώσει την Margaret Thatcher (1925-) ορμώμενος από το δεύτερο στίχο του κομματιού. Η Thatcher ήταν η πρωθυπουργός της Αγγλίας την περίοδο που ξεκίνησε το συγκρότημα. Σύμφωνα με τον Riggs , ο Rod Smallwood (μάνατζερ του συγκροτήματος), μάλιστα, αποφάσισε να τυπωθεί μια μαύρη γραμμή πάνω από τα μάτια της Thatcher στο εξώφυλλο (μόνο στις πρώτες κόπιες του βινυλίου), ώστε να φαίνεται λογοκριμένο, βοηθώντας στο να δημιουργηθεί ντόρος γύρω από τη κυκλοφορία αυτή.

Η Thatcher εμφανίζεται ξανά στο επόμενο single, “Women In Uniform”, περιμένοντας οπλισμένη τον Eddie πίσω από μια γωνία. Επίσης, στο εσώφυλλο της επανέκδοσης του 1998 του ντεμπούτου εσωκλείεται μια φωτογραφία του συγκροτήματος γύρω από το κέρινο ομοίωμα της Thatcher. Φυσικά, η αναταραχή που προκάλεσε το εξώφυλλο του “Sanctuary” στον τύπο (ο Riggs αναφέρει άρθρο της εφημερίδας Scottish Record) περισσότερο ωφέλησε παρά έβλαψε το συγκρότημα. Τελευταία αναφορά στη Thatcher γίνεται στο εξώφυλλο του “Somewhere In Time”, με την επιγραφή “Maggie’s Revenge”, δηλαδή «Η Eκδίκηση της Maggie».

Σύμφωνα με τον τύπο της εποχής10 αλλά και τον ίδιο τον Angelo11, το κομμάτι είχε συνθέσει ο Rob Angelo των Praying Mantis, από τον οποίο το αγόρασε ο Smallwood για £300, με σκοπό να βοηθήσει στην ανέλιξη των Maiden. Σε αρκετές περιπτώσεις, κατά την ζωντανή του εκτέλεση, στη μέση του κομματιού, οι Maiden εισάγουν ένα riff από το κομμάτι των Queen “Keep Yourself Alive” («Κρατήσου Ζωντανός») από το άλμπουμ “Queen” («Βασίλισσα») (1973)


REMEMBER TOMORROW

Τους στίχους για αυτό το τραγούδι τους έγραψε ο Di’Anno και σύμφωνα με τον ίδιο, αφορούν τον παππού του, αν και το νόημά τους είναι ασαφές. Ο ίδιος έχει επίσης δηλώσει πως η φράση του τίτλου αποτελεί ένα γνωμικό το οποίο χρησιμοποιούσε συχνά ο παππούς του θέλοντας να τονίσει τη σημασία της αισιοδοξίας, του προγραμματισμού και της διορατικότητας. Έχει υποστηριχτεί, χωρίς ποτέ να έχει επιβεβαιωθεί από το συγκρότημα, ότι ο παππούς του Di’Anno ήταν πιλότος της Βασιλικής Αεροπορίας της Μεγάλης Βρετανίας κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτή η εκδοχή βοηθά να ερμηνευθεί μέρος των στίχων, όπως το “scan the horizon the clouds take me higher, I shall return from out of the fire!” που μπορούν να θεωρηθούν ως τα λόγια ενός πιλότου ή η αναφορά στο «μάτι που τα βλέπει όλα», που μπορεί να εκληφθεί σαν παρομοίωση του προβολέα του αεροπλάνου. Επίσης έχει υποστηριχτεί πως οι στίχοι μοιάζουν να περιγράφουν τις ψευδαισθήσεις και τις συναισθηματικές μεταπτώσεις κάποιου που καπνίζει οπιούχα ή κανναβιδοειδή ναρκωτικά.


RUNNING FREE

Σύμφωνα με τον Di’Anno, αν και δεν έχει κρατηθεί σε φυλακή του Λος Άντζελες, οι στίχοι είναι εμπνευσμένοι από τα εφηβικά του χρόνια. Αποτέλεσε το πρώτο single του δίσκου. Αποτέλεσε για πολλά χρόνια τραγούδι συμμετοχής του κοινού κατά τη διάρκεια των encore των συναυλιών, κάτι που αποτυπώθηκε και στο ζωντανά ηχογραφημένο άλμπουμ “Live After Death” (1985). Σύμφωνα με τον Stratton14, μια άλλη έκδοση, επιμελημένη από τον ίδιο και τον μηχανικό ήχου Martin Levan, παρουσίαζε κιθάρες και δεύτερα φωνητικά που θύμιζαν τον ήχο των Queen, κάτι που είχε ξενίσει πολύ τους Harris και Smallwood, οι οποίοι και την απέρριψαν.


PHANTOM OF THE OPERA

Σύμφωνα με τον Harris, η έμπνευση για τους στίχους του κομματιού προήλθε από την ομώνυμη ταινία (1943), η οποία βασίζεται στο το κλασσικό μυθιστόρημα του Gaston Leroux (1868 – 1927),
“The Phantom Of The Opera” (1910). Η ιστορία εξελίσσεται στο Παρίσι του 1870. Σε αυτή πρωταγωνιστεί ο Erik, μια διαχρονική ρομαντική φιγούρα. Είναι ένας ευαίσθητος άνθρωπος και καταξιωμένος συνθέτης, ο οποίος, λόγω μιας εκ γενετής δυσμορφίας του προσώπου του, φορά μια μεταξωτή μάσκα και ζει απομονωμένος, κρυμμένος στο δαιδαλώδες δίκτυο των παρασκηνίων της Όπερας του Παρισιού, της μεγαλύτερης Όπερας του κόσμου, τρομοκρατώντας τους ηθοποιούς και το υπόλοιπο προσωπικό. Εκεί ερωτεύεται την Christine Daaé, μια νεαρή τραγουδίστρια της όπερας. Η αγάπη του για την τραγουδίστρια και η ζήλια του για τον αρραβωνιαστικό της, τον Viscount Raoul de Chagny, είναι οι κινητήριες δυνάμεις της πλοκής. Ο Erik απαγάγει την Christine και ο Raoul προσπαθεί να την ελευθερώσει. Στα πρώτα δύο μέρη των στίχων ο Raoul απευθύνεται στο φάντασμα προσπαθώντας να τον προκαλέσει να φανερωθεί από την κρυψώνα του, ενώ συγχρόνως παρουσιάζει τον εαυτό του σαν εύκολο στόχο. Στο τρίτο και τέταρτο μέρος των στίχων, η φωνή της συνείδησης του προειδοποιεί τον Erik για την παγίδα του Raoul. Του λέει, ό,τι και αν γίνει, να μην παραστρατήσει και βγει από τον λαβύρινθο των παρασκηνίων γιατί θα «χαθεί». Στο τέταρτο μέρος των στίχων, ακούγεται η φωνή ενός εξωτερικού παρατηρητή, ίσως του αφηγητή της ιστορίας, ο οποίος, παρ’ ότι εκφράζει το πόσο
νιώθει ότι τον έχει επηρεάσει αρνητικά το φάντασμα, φαίνεται να ταυτίζει τον εαυτό του με αυτό, αφού και αυτός νιώθει την ανάγκη να «τρέχει και να κρύβεται».

Στην αρχική έκδοση του βινυλίου αλλά και του CD, λίγα δευτερόλεπτα μετά το τέλος του κομματιού ξανακουγόταν ο τελευταίος στίχος του κομματιού (“torture me back at your lair!”) χωρίς τη συνοδεία οργάνων και υπό ελαφρά παραμόρφωση. Μάλιστα, στην πρώτη βρετανική έκδοση του βινυλίου, ο στίχος αυτός επαναλαμβανόταν (οι στροφές του δίσκου ήταν χαραγμένες έτσι ώστε να
«κολλάει» η βελόνα) μέχρι να άλλαζε πλευρά ο ακροατής.

Σύμφωνα με τον Stratton, ο ίδιος είχε ηχογραφήσει φωνητικές και κιθαριστικές μελωδίες στο ύφος των Queen και σε αυτό το κομμάτι. Η αντίδραση των Smallwood και Harris ήταν η ίδια με αυτή που είχαν για την αντίστοιχη τροποποιημένη κατά Stratton έκδοση του “Running Free”.


TRANSYLVANIA

Στη Τρανσυλβανία της Ρουμανίας εξελίσσεται το μυθιστόρημα του Ιρλανδού Bram Stoker (1847 – 1912), “Dracula” («Δράκουλας») (1897), του οποίου ο κεντρικός χαρακτήρας εμπνεύστηκε από
τον Vlad Draculea Γ’ (1431 – 1476), βοεβόδα της Βλαχιάς, γνωστού και ως Vlad “Tepes” («Ανασκωλπιστής»). Η Βλαχιά τελούσε από το 1442 υπό το καθεστώς ημιαυτονομίας από την
Οθωμανική Αυτοκρατορία, ένα καθεστώς το οποίο ο Tepes διατήρησε παρά τη θέληση των Οθωμανών μέσω της αποφασιστικότητας και της αγριότητάς του. Ένα από τα μέσα που χρησιμοποιούσε για να εξασφαλίζει την υπακοή των πολιτών και που επιστράτευσε για να αποκρούσει αποτελεσματικά τις δυνάμεις των Τούρκων ήταν ο ανασκωλπισμός ή, όπως είναι γνωστότερός, «παλούκωμα».

Το 1461 ο Tepes οδηγήθηκε σε ρήξη με τον Σουλτάνο λόγω του ότι σταμάτησε να πληρώνει τον φόρο υποτελείας των 10.000 γροσιών. Τότε, ο Οθωμανικός στρατός κινήθηκε εναντίων του οδηγούμενος από τον Μωάμεθ τον Β’ τον Πορθητή, λίγο έξω από την Σιγκισοάρα, βρέθηκε μπροστά σε ένα συγκλονιστικό και αποτρόπαιο θέαμα. Σε μήκος τριών και πλάτος ενός χιλιομέτρου, απλωνόταν ένα δάσος από τα πτώματα 20.000 ανασκωλπισμένων Οθωμανών πολεμιστών.

Δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τις πηγές έμπνευσης του Stoker. Η θρυλική αγριότητα του Vlad Draculea, το «μεσαιωνικό σκότος» που κάλυπτε ακόμα τα Βαλκάνια μετά από αιώνες Τουρκοκρατίας, καθώς και οι δοξασίες περί βρικολάκων οι οποίες είχαν τις ρίζες τους στη Βαλκανική Χερσόνησο (οι «Ριχτοί» και οι «Σαββατιανοί» της Μάνης είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα από τον ελλαδικό χώρο) αποτέλεσαν τα βασικά συστατικά του μυθιστορήματος.

Σύμφωνα με τον Harris17, αυτό είναι ένα από τα πρώτα κομμάτια που συνέθεσε, όταν ακόμη ήταν μέλος των Smiler. Επίσης, ο Harris έχει δηλώσει πως το κομμάτι αρχικά προοριζόταν να έχει στίχους, αλλά ακουγόταν τόσο άρτιο που, ενώ είχαν συντεθεί φωνητικές μελωδίες για τους στίχους, αυτοί ποτέ δεν γράφτηκαν.


STRANGE WORLD

Οι στίχοι μοιάζουν με μια πρόσκληση, την οποία απευθύνει κάποιος σε κάποιο άλλο πρόσωπο, προσπαθώντας να το πείσει να έρθει και εκείνο στον «παράξενο κόσμο» τον οποίο του περιγράφει. Όπως και για τους στίχους του “Remember Tomorrow”, έχει υποστηριχτεί πως οι στίχοι του κομματιού θυμίζουν τις σκέψεις κάποιου που καπνίζει οπιούχα ή κανναβιδοειδή ναρκωτικά.

Ο Paul Day, ο πρώτος τραγουδιστής των Maiden, έχει υποστηρίξει ότι κάποιοι από τους στίχους του τραγουδιού είναι γραμμένοι από εκείνον, ανκάτι τέτοιο δεν αναγράφεται στα credits του. Σύμφωνα με τον ίδιο20, η έμπνευση για τον τίτλο του κομματιου προήλθε από μια σειρά περιοδικού τύπου επιστημονικής φαντασίας της εποχής και οι στίχοι περιγράφουν την επίσκεψη σε έναν άλλο πλανήτη και αφορούν την πιθανότητα η ζωή στη Γη να διαφέρει πολύ από τυχούσα εξωγήινη ζωή σε αυτόν. Ο Day απορρίπτει οποιοδήποτε σχέση του νοήματος των στίχων με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών.


CHARLOTTE THE HARLOT

Αυτό είναι το πρώτο από μια σειρά τραγουδιών που αναφέρονται στην Charlotte την Πόρνη. Σύμφωνα με τον Di’Anno, έμπνευση για το χαρακτήρα της Charlotte αποτέλεσε μια μεσήλικη
πόρνη που ζούσε στο Walthamstow, απ’ όπου κατάγεται και ο ίδιος. Αυτή ήταν γνωστή ως “High Hill Lil” (High Hill λεγόταν η συνοικία). Αντίθετα με τους στίχους του “22 Acacia Avenue” (το οποίο
είναι το δεύτερο τραγούδι που αναφέρεται στην Charlotte), δεν έμενε στην «Λεωφόρο Ακακίας» αλλά στο δρόμο Markhouse Road, λίγο έξω από το Layton.

Οι στίχοι φαίνεται να αποτελούν τα λόγια κάποιου προς μια πόρνη για την οποία τρέφει αισθήματα. Σε αυτά, εκτός από τη συναισθηματική του σύνδεση με τη Charlotte, ο θαυμαστής της, μέσα από σκληρά λόγια και προσβολές, προσπαθεί να εκφράσει την απέχθειά του για τον τρόπο ζωής της. Αξίζει να σημειωθεί, τέλος, πως “Charlotte The Harlot” ονομαζόταν ένα αεροπλάνο τύπου Martin Marauder Β-26 του “319th Bombardment Group” («319η Ομάδα Βομβαρδισμού») της Αμερικάνικης Αεροπορίας κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το οποίο, μεταξύ 515 αποστολών και
πολλών διακρίσεων, τιμήθηκε το 1944 για τη συμμετοχή στην επιχείρηση βομβαρδισμού “Strangle” («Σταγγάλισμα») σιδηροδρομικών γραμμών στη Ρώμη και τη Φλωρεντία, με σκοπό να αποκόψει τον ανεφοδιασμό των δυνάμεων του Στάλιν στη νότια Ιταλία. Δεν υπάρχουν, ωστόσο, πληροφορίες για το αν ο τίτλος έχει εμπνευστεί από το όνομα του συγκεκριμένου αεροπλάνου ή όχι.


IRON MAIDEN

Ο Dave Sullivan, ο οποίος υπήρξε κιθαρίστας των Maiden κατά τον πρώτο τους χρόνο, έχει δηλώσει πως το εισαγωγικό riff του κομματιού ήταν δική του ιδέα. Η Σιδηρά Παρθένος ήταν όργανο βασανισμού που έμοιαζε με σαρκοφάγο, της οποίας η «πόρτα» ήταν εσωτερικά εξοπλισμένη με καρφιά. Η πιο γνωστή εξ’ αυτών των συσκευών ήταν η Σιδηρά Παρθένος του Κάστρου της Νυρεμβέργης, η οποία είχε γυναικεία μορφή, ενώ είχε σκαλισμένο επάνω της το πρόσωπο της Madonna (Παναγίας) και η οποία καταστράφηκε κατά τους βομβαρδισμούς του 1944.

Εξωτερικά, η κάσα της Σιδηράς Παρθένου της Νυρεμβέργης. Χρησιμοποιούνταν σε ορθή θέση αλλά και οριζοντίως, ώστε η «πόρτα» να κλείνει κάτω από το ίδιο της το βάρος και τα καρφιά να διαπερνούν το θύμα. Τα καρφιά ήταν έτσι τοποθετημένα ώστε να μην διαπερνούν ζωτικά σημεία του σώματος, παρατείνοντας, έτσι, το μαρτύριο προς το θάνατο. Στο κάτω μέρος υπήρχε υδρορροή από την οποία κύλαγε το αίμα. Αντίθετα από την κοινή πεποίθηση, η Σιδηρά Παρθένος δεν κατασκευάστηκε κατά τον Μεσαίωνα, αλλά τον 18ο αιώνα, ενώ δεν χρησιμοποιήθηκε πριν τον 19ο αιώνα. Οι ιστορικοί έχουν καταλήξει πως την ιδέα της Σιδηράς Παρθένου συνέλαβε ο γερμανός φιλόσοφος και θεολόγος Johann Philipp Siebenkees (1759 – 1796) εμπνεόμενος από ένα παρεμφερές μεσαιωνικό όργανο βασανισμού, το Schandmantel («Πέπλο Ντροπής»), ο οποίος το 1793 συνέγγραψε ένα φυλλάδιο θρησκευτικού περιεχομένου στο οποίο συναντάται η πρώτη αναφορά στη Σιδηρά Παρθένο. Σε αυτό το κείμενο αναφέρεται ως μέσο βασανισμού και εκτέλεσης ενός παραχαράκτη νομισμάτων του 1515.

Προγενέστερες αναφορές στη Σιδηρά Παρθένο δεν υπάρχουν, αν και οι μεσαιωνικές συσκευές βασανισμού ήταν πολύ λεπτομερώς καταγεγραμμένες. Στους στίχους, ο Harris φαίvεται να προσεγγίζει την Σιδηρά Παρθένο ως μια ψυχρή γυναίκα, η οποία, προβάλλοντας «τα αγαθά της», προσπαθεί να δελεάσει τα θύματά της ώστε να τα σκοτώσει.


Απλο το ηλεκτρονικό βιβλίο “Τα μυστικά της Σιδηράς Παρθένου”

Ακολουθήστε το Metal Stories στο Google News στο Facebook και στο Instagram

Last News

Σχετικά Άρθρα

Leave a reply

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ