ΑρχικήNewsDeep Purple: «Δεν είμαστε παιδιά πια αλλά θα συνεχίσουμε μέχρι τέλους»

Deep Purple: «Δεν είμαστε παιδιά πια αλλά θα συνεχίσουμε μέχρι τέλους»

Ο Ίαν Πέις, ντράμερ και ένα από τα αρχικά μέλη των Deep Purple μιλάει στο CNN Greece με αφορμή τη μεγάλη συναυλία τους στο Rockwave Festival.

Smoke on The Water, Child in Time, Strange Kind of Woman, Black Night, Highway Star, Perfect Strangers, Hush, Woman from Tokyo, Soldier of Fortune, είναι μερικοί μόνο από τους «ύμνους» που έχουν πει οι θρυλικοί .

Ο Ίαν Πέις, ντράμερ των Deep Purple από το 1968, είναι ένα από τα αρχικά μέλη του συγκροτήματος και ο πλέον κατάλληλος για να μας μιλήσει για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της ιστορικής μπάντας, να μας αφηγηθεί ιστορίες, να μας μιλήσει για παλαιότερα και νέα τραγούδια και να μας πει πώς είναι να είσαι μέλος μιας θρυλικής μπάντας.

Είστε ντράμερ των Deep Purple από το ξεκίνημα τoυ συγκροτήματος, από το 1968 σχεδόν. Έχετε παίξει σε όλα τα στούντιο άλμπουμ μέχρι σήμερα. Πώς είναι να είναι κανείς στους Purple όλα αυτά τα χρόνια, συγκρίνετε το παρόν με το παρελθόν;

Δεν ξέρω αν είναι καλύτερα, ξέρω ότι είναι διαφορετικό το παρόν. Όταν ξεκινήσαμε, όταν έγινα μέλος των Purple το 1967, στην ουσία ήμουν ένα παιδί, ήμουν μόλις 19 ετών και όλα για εμένα ήταν απίστευτα και εκπληκτικά. Οι συναυλίες, τα τραγούδια, οι θαυμαστές, το ροκ. Ζούσα ένα όνειρο. Είδα ένα κόσμο που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα έβλεπα. Η διαφορά είναι ότι 50 χρόνια μετά, ο ενθουσιασμός για πολλά πράγματα έχει ξεφουσκώσει. Για παράδειγμα, έχουμε ταξιδέψει σε τόσες χώρες και πόλεις του κόσμου δεκάδες φορές οπότε παύει να σου λέει κάτι. Επίσης, εσύ ο ίδιος έχεις ζήσει εμπειρίες και πλέον είσαι ένα διαφορετικό άτομο, από όταν ήσουν παιδί. Αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά τις διάφορες καταστάσεις, αναζητάς άλλα πράγματα ή τα βλέπεις διαφορετικά. Σε όλους συμβαίνει αυτό. Μεγαλώνεις, μαθαίνεις πράγματα αλλά και ξεχνάς αντίστοιχα. Βλέπω τα βίντεο από όταν έπαιζα μουσική μικρός και ξέρω ότι παίζω διαφορετικά πια, διότι έχω μάθει, έχω αποκτήσει γνώση και πείρα. Επίσης μαθαίνεις πράγματα στη μουσική που δεν ήξερες ότι υπήρχαν όταν ήσουν παιδί, η τεχνολογία έχει μπει στη μουσική. Ανακαλύπτεις νέα πράγματα, νέες μεθόδους. Οπότε ναι, είναι πολύ πιο διαφορετικά από τότε.

Υπήρξε μια στιγμή που νιώσατε ότι κουραστήκατε; Που είπατε «αρκετά, ως εδώ ήταν!»;

Όχι! Σίγουρα όχι! Μετά από όλη αυτή την επιτυχία και την εμπειρία με τις περιοδείες, νιώθουμε πολύ άνετα, ταξιδεύουμε οργανωμένα και σωστά, δεν μας κουράζει καθόλου και αυτό μας δίνει τη δυνατότητα να μην βαριόμαστε, να μην βαρυγκωμούμε, να μην γκρινιάζουμε, να μη σταματούμε να αγαπάμε που είμαστε στο δρόμο. Διότι όταν είσαι στο δρόμο δεν είναι όλα εύκολα, έχεις διάφορες προκλήσεις ή αναποδιές να αντιμετωπίσεις. Όμως, όταν ανεβαίνεις κάθε βράδυ στη σκηνή πρέπει να είσαι εκπληκτικός, να συνεργαστείς καλά με όλους, με το crew. Μπορεί οι άλλες 22 ώρες να μην είναι καλές, καθώς πρέπει να κάνεις πολύωρες πτήσεις ή να έχεις πολύωρες αναμονές ή να βαριέσαι στο ξενοδοχείο, να μην ξέρεις τη γλώσσα του τόπου που πηγαίνεις κι έτσι να μην μπορείς να επικοινωνήσεις εύκολα. Τις 2 ώρες που είσαι στη σκηνή είναι οι ώρες που πρέπει να περάσεις καλά, να κάνεις αυτό που ξέρεις καλά και να περάσει και το κοινό καλά. Αυτό εμάς δεν μας κουράζει. Είμαστε πολύ ευλογημένοι και το γνωρίζουμε αυτό διότι υπάρχουν καλλιτέχνες ή μπάντες που πρέπει να προσπαθήσουν πολύ περισσότερο από εμάς ώστε να έχουν μια επιτυχημένη περιοδεία. Οπότε όχι, δεν νιώθουμε ότι κουραζόμαστε. Και δεν πρόκειται να σταματήσουμε. Και κάτι ακόμα! Βρισκόμαστε σε ένα σημείο της ζωής μας που ξέρουμε πλέον ότι αυτό δεν θα συνεχιστεί για πάντα. Δεν είμαστε παιδιά πλέον… Οπότε κάθε νύχτα που βρισκόμαστε στη σκηνή, κάθε εβδομάδα που μπορεί να είμαστε σε περιοδεία είναι για εμάς μια όμορφη στιγμή και την απολαμβάνουμε σε απόλυτο βαθμό, γιατί αυτή τη στιγμή θα κρατήσουμε για πάντα, αυτή θα μείνει στο τέλος και θα συνεχίσουμε μέχρι τέλους.

Ποιο είναι το μυστικό ή το στοιχείο που ενώνει τους Deep Purple και τους κρατάει στην πρώτη γραμμή ακόμα; Μετά το reunion του 1984 συνεχίζετε ασταμάτητα.

Η μουσική και τα τραγούδια μας, η κάθε νότα των κομματιών μας, η κάθε μελωδία, τα κιθαριστικά riffs και φυσικά το ταλέντο των μουσικών μας, ποτέ δεν είχαμε στην μπάντα αδύναμο μουσικό. Σε κάθε διαφορετική εποχή των Purple είχαμε εξαιρετικούς μουσικούς ευτυχώς, επειδή τα standards είναι πολύ υψηλά για εμάς. Δεν κάνουμε εκπτώσεις, θέλουμε να έχουμε ποιότητα και στο στούντιο και στη σκηνή. Οπότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μόνη αδυναμία των Deep Purple είναι ότι ποτέ δεν έχουν αδύναμο μουσικό.

Μου αναφέρατε τους μουσικούς. Θα θέλατε να δείτε όλους τους μουσικούς των Purple που βρίσκονται εν ζωή, σε ένα μεγάλο reunion επί σκηνής;

Είναι ένα πολύ όμορφο παραμύθι που όμως δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί. κάποια πράγματα μένουν ανεκπλήρωτα, κάποια λόγια μένουν ανείπωτα και είναι καλύτερα να μείνουν έτσι. Για εμένα αυτό θα ήταν μια καταστροφή. Εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες, με εντελώς διαφορετική οπτική για τον κόσμο πολιτικά, μουσικά, όλα! Θα ήταν λοιπόν πολύ δύσκολο να βρεθούν και να ενωθούν. Ξέρω ότι αυτό είναι κάτι που όλοι οι φαν θα ήθελαν να δουν να συμβαίνει, αλλά τουλάχιστον για εμάς, μια τέτοια συνύπαρξη δεν έχει κανένα λόγο και νόημα. Δεν έχουμε το χρόνο άλλωστε να σκεφτούμε άλλες πιθανότητες και τι θα ήταν καλό για τους άλλους, αλλά τι θα ήταν καλό για εμάς. Αυτό που έχουμε είναι το πιο σημαντικό, όλα τα άλλα είναι παραμύθια που απέχουν πολύ από την πραγματικότητα και από το να συμβούν.

Υπάρχουν τραγούδια που έχετε βαρεθεί πλέον να παίζετε ή να μιλάτε για αυτά; Το Smoke on the Water για παράδειγμα. Επίσης, γνωρίζω ότι δεν παίζετε πλέον live το Child in Time.

Θα ξεκινήσω από το δεύτερο παράδειγμα. Το Child in Time είναι ένα σπουδαίο τραγούδι, ένα πολύ ενδιαφέρον και διαχρονικό κομμάτι στην ιστορία της μουσικής. Δημιουργήθηκε σε μια διαφορετική χρονική περίοδο που το είπαμε πολύ καλά στα 20 μας. Οι μουσικοί θα συνεχίσουν να το παίζουν καλά. Όμως οι φωνές αλλάζουν. Κουράζονται… Και δεν μπορούν εύκολα να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις ενός τέτοιου κομματιού. Ακούστε για παράδειγμα τον Φρανκ Σινάτρα νέο και όταν μεγάλωσε που ακουγόταν ως βαρύτονος. Η φωνή δεν είναι όπως τα ντραμς, ή μια κιθάρα, αλλάζει όσο μεγαλώνεις δεν πιάνει τις ίδιες κραυγές ή τις οκτάβες όπως στα νιάτα σου. Είτε τις χαμηλές είτε τις υψηλές. Ναι, θα μπορούσαμε να το λέμε στις συναυλίες αλλά δεν θα το λέγαμε όπως θα έπρεπε και όπως το έχει αγαπήσει ο κόσμος.

Τώρα ο λόγος που παίζουμε κομμάτια όπως τα Smoke of the Water και Highway Star, πρώτα από όλα επειδή είναι καλά τραγούδια και επίσης δεν χρειάζεται να τα παίζεις ακριβώς το ίδιο κάθε βράδυ, μπορείς να τα τροποποιήσεις, να αυτοσχεδιάσεις, έχουν διαφορετικές απαιτήσεις και είμαστε ευλογημένοι που έχουμε μερικά από τα καλύτερα τραγούδια όλων εποχών. Βλέπεις τον ενθουσιασμό του κοινού όταν τα ακούει και μας τον μεταδίδει. Αυτό ήρθαν να δουν και να ακούσουν, δεν μπορείς να μην τα παίξεις. Και όταν το κάνεις αλλά και σωστά νιώθεις την ενέργεια των τραγουδιών, του κόσμου και είναι εκπληκτικό.

Οι Deep Purple είναι μια ιστορική μπάντα, είναι ζωντανοί θρύλοι. Νιώθετε έτσι;

Ναι, καταλαβαίνω τι λέτε. Ο κόσμος λέει ότι είμαστε θρύλοι το οποίο είναι κάτι πολύ ωραίο και μας τιμά. Αλλά εσύ ο ίδιος δεν θα το πεις ποτέ στον εαυτό σου, δεν θα κοιταχτείς στον καθρέφτη και θα πεις «είμαι ένας θρύλος». Ό, τι κι αν κάνεις είτε στη μουσική, στο σινεμά, στην πολιτική, οτιδήποτε έχεις να κάνεις για το οποίο ο κόσμος αντιδρά με θετικό τρόπο και αποδοχή, σε κάνει θρύλο στα μάτια του, όμως εσύ δεν πρέπει να το σκέφτεσαι. Εσύ απλά συνέχισε απλά να κάνεις καλά τη δουλειά σου και όλα τα άλλα θα τα δείξει η ιστορία. Υπάρχουν και άνθρωποι που είναι εφήμερα αστέρια όμως ο κόσμος τους βλέπει σαν θρύλους και νομίζουν και οι ίδιοι ότι είναι. Οι πραγματικοί θρύλοι δεν το σκέφτονται πάντως.

Κατά τη διάρκεια της διετίας του Covid έχετε κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ. To Whoosh! (2020) και το Turning to Crime (2021). Καταρχάς, θέλω να σας ρωτήσω πώς διαχειριστήκατε το lockdown, ποιο αποτύπωμα άφησε στο γκρουπ.

Ήταν πάρα πολύ δύσκολα. Όλα αυτά που θεωρούσαμε φυσιολογικά στη ζωή μας, όπως να βγαίνουμε στο δρόμο για περιοδεία ή να συναντιόμαστε όλοι μαζί ανατράπηκαν, σταμάτησαν έτσι απλά και δεν μπορούσαμε να τα κάνουμε. Είχαμε κάνει ένα δίσκο ακριβώς πριν το lockdown και επειδή μετά δεν μπορούσαμε να συναντηθούμε να δουλέψουμε ή να παίξουμε σε συναυλίες, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Να προσεγγίσουμε τη μουσική και τους σταρ που μας άρεσαν όταν ήμασταν νεότεροι. Δεν μπορούσαμε να το κάνουμε από κοντά, όμως με τη βοήθεια της τεχνολογίας μπορούσαμε να το κάνουμε ο καθένας από το δικό του στούντιο. Έτσι διαλέξαμε τραγούδια και σταρ που είναι σημαντικοί για εμάς και ηχογραφήσαμε το νέο δίσκο με covers. Εγώ έπαιξα ντραμς στο σπίτι μου στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Steve έπαιξε τις κιθάρες του στη Φλόριντα, κλπ., και έτσι μπορέσαμε να βγάλουμε το δίσκο. Έπρεπε να το κάνουμε, νιώθαμε ότι έπρεπε να κάνουμε κάτι, όχι να καθόμαστε άπραγοι περιμένοντας αυτή την τρέλα να τελειώσει. Οι επιλογές ήταν οι εξής δύο, κάνε κάτι ή μην κάνεις τίποτα.

Το Turning to Crime είναι πολύ ενδιαφέρον και άλμπουμ και σίγουρα κάτι που δεν περιμέναμε να ακούσουμε.

Ναι, κάναμε κάτι διαφορετικό που άρεσε και σε εμάς και στον κόσμο. Δεν ήταν ένας κλασικός «Deep Purple» δίσκος, ήταν σπιτικός και όχι με δικά μας κομμάτια, με μουσική που γουστάραμε όταν ήμασταν νέοι. Σε αυτό δεν παίζω εμένα, παίζω τα τραγούδια άλλων που επίσης όμως είναι πολύ σημαντικό για εμένα γιατί είναι σπουδαία μουσική που έγραψαν ιδιοφυείς και αυθεντικοί καλλιτέχνες.

Ωστόσο, γνωρίζω ότι έχετε σχέδια για καινούριο άλμπουμ.

Σωστά, έχουμε! Γράφουμε κομμάτια, τα συζητάμε έχουμε πολλές ιδέες. Έχουμε περίπου 30 κομμάτια αλλά θα καταλήξουμε σε 12 και είναι καλό που έχουμε πολλά τραγούδια γιατί γράφεις κάτι τη μία μέρα και λες «έγραψα κομματάρα» και το ακούς την επόμενη και δεν σου φαίνεται τελικά και τόσο «κομματάρα». Οπότε είναι καλό που έχουμε να επιλέξουμε. Θα επιλέξουμε τις 12 καλύτερες ιδέες θα τις κάνουμε τραγούδια και ελπίζουμε να τα ηχογραφήσουμε μέσα στη χρονιά ώστε να κυκλοφορήσει προς το τέλος του φθινοπώρου. Πλέον έχει αλλάξει η δισκογραφία, δεν είναι τόσο σημαντική, η τεχνολογία και το διαδίκτυο έχουν πάρει τη θέση της. Δεν είναι όπως παλιά. Πλέον -για εμάς τουλάχιστον- οι περιοδείες έχουν μεγαλύτερη σημασία, είναι πιο σημαντικές από ένα άλμπουμ. Οι περιοδείες σού φέρνουν λεφτά και οι δίσκοι τη δυνατότητα να κάνεις νέα μουσική.

Θα λέγατε ότι είστε στούντιο ή stage τύπος;

Το στούντιο μπορεί να κρατήσει τέσσερις με πέντε μήνες, μπορεί να κάνεις και λάθη και να μην τα μάθει κανείς ή να μην το καταλάβει κανείς πέρα από εσένα, μόνο εσύ θα το ξέρεις. Όμως, θα περάσουν 30 χρόνια και το λάθος θα είναι εκεί, θα έχει καταγραφεί. Στη σκηνή μπορεί να κάνεις ένα λάθος αλλά θα είναι εκείνη η στιγμή και θα χαθεί αμέσως. Στο δίσκο θα μείνει για πάντα. Είναι διαφορετικό. Μου αρέσει η δημιουργία στο στούντιο αλλά μου αρέσει και η ελευθερία πάνω στη σκηνή.

Μπορείτε να θυμηθείτε την πιο τρελή ιστορία στη σκηνή ή το πιο παρανοϊκό πράγμα που έχετε ακούσει για το γκρουπ;

Υπάρχουν πολλές ιστορίες και είναι ιδιωτικές για την μπάντα, δεν μπορούν να ειπωθούν. Θυμάμαι στο ξεκίνημα των Purple, όταν συνειδητοποιήσαμε ότι όσα κάναμε πάνω στη σκηνή επηρέαζαν πολύ κόσμο με θετικό τρόπο. Ο ενθουσιασμός που βγάζαμε πήγαινε στους φαν και ξαναερχόταν σε εμάς διπλάσιος. Επίσης, θυμάμαι που παίξαμε μια φορά στη Γλασκόβη στη Σκοτία, όχι σε κάποιο γήπεδο ή μεγάλο ανοιχτό χώρο, αλλά σε κλαμπ. Και ο κεντρικός δρόμος της πόλης γέμισε από φαν που έκαναν ουρά για να μπουν μέσα. Τότε συνειδητοποιήσαμε ότι κάτι γίνεται εδώ, κάτι υπέροχο συμβαίνει με εμάς τελικά.

Μια άλλη φορά στη Γερμανία ήταν να παίξουμε σε ένα σόου στο Μόναχο μπροστά σε 6.000 ανθρώπους και ο διοργανωτής μάς είπε ότι θα κάναμε και δεύτερη συναυλία γιατί υπήρχε τεράστια ζήτηση και δεν μπορούσε να τους βάλει όλους. Αυτά θυμόμαστε γιατί αυτά σήμαιναν πολλά για εμάς, σήμαιναν ότι κάτι κάνουμε καλά. Είναι ευτυχισμένες στιγμές και μένουν για πάντα μαζί σου.

Πάντα κάτι τρελό συμβαίνει στο δρόμο, αλλά το ξεχνάς γρήγορα γιατί κάτι άλλο πιο τρελό θα σου συμβεί την επόμενη μέρα. Έτσι πάει.

Για παράδειγμα, θυμάμαι όταν έπρεπε να ταξιδέψουμε στον Καναδά υπό άθλιες καιρικές συνθήκες με χιονοθύελλα. Πήγαμε με ένα παλαιό αεροπλάνο του '40 που θα μας μείνει αξέχαστο γιατί κούναγε πολύ, ταξιδεύαμε εν μέσω καταιγίδας, νιώθαμε να μας τραντάζει η θύελλα και οι κεραυνοί, να πέφτουμε σε κενά, νομίζαμε ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ! Νομίζαμε ότι δεν θα μας ξανασυμβεί ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά μαντέψτε συνέβη ξανά πριν περίπου 15-20 χρόνια με ένα ρώσικο αεροπλάνο! Τότε το crew της συναυλίας αρνήθηκε να ταξιδέψει με αυτό. Μπήκαμε μόνο εμείς, κουβαλήσαμε μόνοι μας τον εξοπλισμό και κάναμε τη συναυλία με τον ηχολήπτη, τον φωτιστή και την ενδυματολόγο μας. Και είμαστε ακόμα εδώ! Αυτά τα θυμόμαστε τώρα και γελάμε.

Στις 7 Ιουλίου έρχεστε στο Rockwave για μια μεγάλη συναυλία. Ποια είναι η σχέση των Deep Purple με το ελληνικό κοινό;

Υπάρχουν μερικές χώρες που το κοινό έχει τρομερή ενέργεια, ενθουσιασμό και το δείχνει κάνοντας πολύ θόρυβο! Έχουμε παίξει ξανά και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και το κοινό κάνει ίσως και περισσότερο θόρυβο από εμάς και αυτό μας αρέσει πολύ. Είναι κάτι ξεχωριστό. Επίσης μας αρέσει τα φαγητό, η λιακάδα, η φιλοξενία, η θάλασσά σας και ευτυχώς πριν τη συναυλία στην Ελλάδα έχουμε μερικές μέρες κενό και έτσι θα έρθουμε με τις οικογένειές μας να απολαύσουμε λίγες διακοπές πρώτα και φυσικά την ελληνική φιλοξενία.

Τι θα ακούσουμε στην Ελλάδα;

Δεν ξέρουμε ακόμα. Μετά τον Covid δεν έχουμε έρθει στην Ελλάδα, ξέρουμε ότι πολλοί Έλληνες έχουν έρθει σε άλλες χώρες που παίξαμε να μας ακούσουν, έτσι σίγουρα θέλουμε να παρουσιάσουμε κάτι διαφορετικό, να αλλάξουμε λίγο το set list και να σας κάνουμε να περάσετε πολύ καλά και να το απολαύσετε.

Πηγή

Ακολουθήστε το Metal Stories στο Google News στο Facebook και στο Instagram

Last News

Σχετικά Άρθρα

Leave a reply

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ